breemes.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Weblog Breemes Family

Laatste artikelen

Jolisa

 

Het is kerstmis. Buiten ligt een pak sneeuw van hier tot Tokio. De bomen zijn wit uitgeslagen en het witte tapijt bedekt de straten van het liefelijke plaatsje Rijssen. Buiten is het een gekrioel van mensen. Sneeuwballen gooiende kids en sleetje rijdende ouders. Zo is het in Rijssen kerst. Kerst maar niet voor Jolisa. Thuis is het een komen en gaan van familie. Niemand weet of ze het gaat halen. Zo’n contrast met dat mooie witte landschap. Thuis, ja thuis maar er zijn zoveel zorgen. Jolisa denkt terug aan die tijd dat alles nog zo fijn was en in het gezin zoveel plezier te bespeuren viel.

 

Op bed ligt haar lieve zusje. Jannieke’s hart was altijd al zwak. Ze heeft het al zo lang volgehouden.  11 jaar is ze, nog zo jong en eigenlijk nog een leven voor zich hebbend. Jolisa buigt zich over haar rusteloze lichaam. “liefje” zegt ze. “je mag niet gaan hoor” “je moet bij ons blijven lieve schat”.

 

 

Toch klopt haar hartje minder snel en weet iedereen dat haar leven niet meer lang zal duren. Jolisa trekt zich terug in haar slaapkamer. Vouwt haar handen en bidt. Zo is ze aan het bidden dat tijdens haar gebed Jannieke haar laatste adem uitblaast. “Jolisa” gilt moeder van beneden. “Jolisa” “je zusje, je zusje” Jolisa schrikt en dendert de trap af. Ze komt in de woonkamer waar Jannieke haar bed al die maanden heeft gestaan. Ze buigt zich over haar zusje. “Jannieke, lieve Jannieke, niet weggaan, niet weggaan” Ze weet dat Jannieke niet meer hier is. Haar lichaam is zomaar zo wit gekleurd. Zo stil, zo zonder niets meer. Jolisa begint te huilen. “Waarom, waarom lieve God?”

 

Vragend staart Jolisa haar moeder aan. “Ik weet het niet lieve Jolisa. Als ik het wist zou ik het je zeggen” Jolisa is ontroostbaar. Kerstmis zal nooit meer kerstmis zijn. Zoveel vragen, zoveel onbeantwoorde vragen.

 

Jolisa werd geboren in de Betuwe in het mooie plaatsje Tiel. Uit de klei getrokken zo zou je kunnen zeggen. Jolisa was een aardig rumoerig klein meisje. Haar vader was geschiedenis leraar  en haar moeder een zorgzame lieve huisvrouw.  Een lief gezin, wat verder bestond uit Jannieke, Lieke en haar oudere broer Peter.

 

Als Jolisa wordt geboren is Peter al 4 en Lieke 2 jaar oud. Pas 9 jaar later wordt jannieke geboren. De familie Visser is een doorsnee gezin met een hard werkende vader. Altijd in voor een grap en een grol. Op school wordt hij wel het wandelende geschiedenisboek genoemd vanwege zijn ongekende kennis op dat gebied. Hij geeft les aan de bovenbouw van de Havo en het VWO. Hij gaat elke dag met veel plezier naar zijn werk. Op de fiets en altijd deuntjes neuriënd. Of het nu mooi of slecht weer is dat doet er niet toe. Hij is altijd vrolijk. Jolisa’s moeder is een heel ander type, zorgzaam en behulpzaam maar altijd wat gereserveerd. Die laat nooit zoveel van zichzelf zien. Wel is ze het motortje die het gezin draaiende houdt.

 

Haar zorg voor de kinderen en dan met name voor Jannieke is groot. Wat wil je ook. Jannieke werd geboren met een hartafwijking. “Ze wordt nooit oud”, was de eerste reaktie van de cardioloog die Jannieke na de geboorte onderzocht. Dat sloeg in als een bom. Jolisa had haar moeder nog nooit zo verdrietig gezien. Haar zusje was heel lief en Jolisa was stapel gek met haar.

 

Peter was een druk menneke. Maar wel de studiebol van het gezin. Leren ging hem altijd al makkelijk af. Haalde altijd goeie cijfers en dat was altijd al een beetje pappa’s lieveling. Niet zo verwonderlijk dat hij op latere leeftijd naar de Universiteit vertrok. En wat dacht je wat hij daar studeerde, na ja de appel valt dan wel niet ver van de boom. Geschiedenis dus. Hij had dezelfde passie ontwikkeld als zijn vader en zijn interesse op dat gebied was heel erg groot. Lieke was net als Jolisa een heel sociaal en bewogen typetje. Altijd stond ze voor iedereen klaar…..altijd kon je op haar een beroep doen. Jolisa was ook zo.

 

Nog even keek Jolisa naar haar zusje. De tranen biggelde nog steeds over haar wangen. “Pappa”, zei ze “waarom uitgerekend met kerstmis?” Haar vader wist niets te zeggen. Hij probeerde zich groot te houden maar dat lukt hem niet echt. “Ik weet het niet kind, ik weet het niet”. “Op sommige vragen in je leven krijg je nu eenmaal geen  antwoord, daar moet je in berusten kind” Jolisa was helemaal van slag. Ze slenterde de trap op naar haar slaapkamer. Ze wilde alleen zijn. 

 

Zo denkt Jolisa ineens terug aan al die liefdevolle jaren die ze met haar zusje heeft gehad. Jolisa is nu 20 jaar. Haar zusje was een nakomertje. Had altijd al problemen met haar gezondheid. Zo ging ze terug in haar jeugd in haar gedachtes aan vreugdevolle dagen.

 

Dagen die haar wortels in Tiel hadden en die later in Rijssen werd voortgezet. Ze zou nooit meer uit Rijssen vertrekken.

 

Het is eind jaren tachtig. De familie Visser woont in een leuk dijkhuisje aan de Waal. Van hieruit kunnen ze dagelijks de schepen voorbij zien varen. Het ronkende geluid van dieselmotoren hoort al net zo bij de omgevings geluiden als de vogels die er al fluitend rondvliegen. Vooral ’s avonds als de zon zo mooi in het water wegzakt en de Waal en de lucht zo mooi rood kleurt. Om dan die schepen in de zakkende zon te zien verdwijnen is een adembenemend schouwspel. Hoe woest de Waal kan zijn als het stormt en hoe de golven dan tegen de kribben opbeuken. Hoe de wind dan vat heeft op hun huis. Het giert er dan van de wind en binnenblijven is dan wel geboden. Jaja het kan er dan soms spoken. Zo groeit Jolisa op!

 

 

 “pap, ik moet naar school maar de wind, die wind is zo sterk. Ik durf gewoon de dijk niet op!” Pa Visser kijkt zijn dochter aan en ziet de angst in haar ogen. “Tja, dan breng ik je wel even met de auto” Dat was nou typisch pa. Zoiets deed hij nou zonder er verder bij na te denken.  “Lieke en Peter” riep pa “ik breng jullie naar Tiel” Pa had die dag geen school. Toch maar even zijn kinderen wegbrengen. Ze stapte in de auto en reden de dijk op. De wind gierde om de auto heen. Het was bar weer. De bomen bewogen heftig heen en weer en diezelfde wind blies hun zowat de dijk af. “het is erger dan ik dacht Joh” kwam er wat angstig uit. Her en der lagen omgewaaide takken en bomen op de dijk. Je zag niemand op de dijk, geen fietser, geen bromfietser en ook geen mens die zich al wandelend de dijk de dijk op durfde te lopen. Ze reden stapvoets richting Tiel. Kees, was bang maar liet dat niet merken aan zijn dochter. Hij hield zijn stuur krampachtig vast. En reed tegen de storm in verder. De regen beukte op het voorraam en zijn ruitenwissers konden de vloed van regenwater zowat niet wegwerken. Het zicht werd alsmaar slechter. Hij wilde teruggaan naar huis. Maar waar keer je nou je auto in dit noodweer op de dijk. Thuis liep haar hoogzwangere moeder door de kamer heen en weer. “Ze hadden nooit weg moeten gaan.” De angst zat er bij haar goed in. “Als ik nu maar geen Weëen krijg nu op dit moment. Stel je voor ik moet naar het ziekenhuis. Hoe komt er hier ooit een ambulance?” Ze liep hardop in zichzelf wat te praten om de moed er wat in te houden. Het was echt guur die 9e oktober. Alles in huis was op slot. Geen raam stond er meer open en op de dijk zelf werd het van minuut tot minuut erger. “Pa je moet de dijk af”, riep Peter. “dit is gekkenwerk, straks blaast de storm ons van de dijk” Kees had de grootst mogelijke moeite om de auto in bedwang te houden. “wellicht verderop, bij de familie Kersten. Wellicht kunnen we daar even schuilen”. Stapvoets ging het verder. Ze hadden nog geen kwartier in de storm gereden toen ze de dijk afreden en bij het huis van de familie Kerstens aankwamen. De storm was nu zo hevig geworden dat de dijk zelfs werd afgesloten. Er mocht geen auto meer op en eraf. “kom binnen” zei Jamie. “Kees, hoe kun je nu toch in dit weer je kids naar school brengen?” “LEVENSGEVAARLIJK”  “Hoe is het met Emma. Je gaat me toch niet vertellen dat ze nu alleen thuis is. Stel je voor dat ze gaat bevallen. Kun je er niet eens naartoe” .

 

Kees zijn gezicht vertrok en hij keek Jamie ernstig aan. “Daar heb ik totaal niet aan gedacht”  “Wat dom van me, mag ik even bellen?”

 

Kees draaide het nummer van thuis maar er werd niet opgenomen.  “Ik moet naar huis er is vast iets ernstigs gebeurd”, stamelde Kees. Jamie keek haar man aan. “Herman, wat moeten we nu toch doen”, Stel je voor Emma bevalt alleen?” Het werd stil. Jolisa en Lieke werden ineens erg bang. “Pap”, “mamma is alleen we moeten terug”. Het werd even stil toen plotsklaps de telefoon ging. “Met Emma Kerstens” “ja, hoi, Emma jij??” “Ik hoor je slecht, spreek wat harder en langzamer” Emma klonk opgewonden. Had de grootste moeite om langzaam te spreken. “Ik heb weëen”. “Ze volgen elkaar heel snel op” Verschrikt keek Jamie Kees aan. “ze is bezig” Stamelde ze het uit tegen Kees. “Maar we zijn nog maar net een half uurtje van huis en nu ineens al weëen?”  “We kunnen niet weg”. “Emma, je moet volhouden, we regelen hulp!”

 

“We moeten de politie bellen of de brandweer. Een arts, een verloskundige”. Jamie was helemaal in de war. Ze had haar kids binnengehouden vanwege de storm. Tom en Susan hadden die morgen al ingezien dat een tochtje op hun fiets naar Tiel nicht im Frage kam.

 

“We bellen de politie”, zei Herman met rustige stem. “Desnoods nemen we de trekker en gaan met de trekker naar jouw huis Kees!”

 

“Alarmcentrale goedenmorgen!” “Ja met Kees Visser.” “Ik zit vast op de dijk en mijn vrouw heeft weëen en ik kan niet naar huis”, kwam er al stotterend uit. Het werd even stil. “Het is echt levensgevaarlijk om nu de dijk op te gaan”, was de reactie van de dienstdoende agent. “We komen onmogelijk ter plekke”, “U moet wachten tot de storm gaat liggen, maar zullen kontakt met haar houden”  “Wellicht kan een vroedvrouw haar helpen via de telefoon?”

 

Het was een barre situatie. Kees gaf de agent zijn nummer van thuis en dat van Kerstens. “Ik zie wel, zal proberen naar huis te gaan”

 

Verslagen staren ze elkaar aan. “Jolisa”, riep pa Visser! De schrik sloeg hem om het hart. Jolisa was er niet meer. Was ze dan …nee dat kon toch niet. Herman keek Met zeer verontruste blik Kees aan. “Die dochter van je is vast naar buiten gelopen. Je kent haar” “oh nee, Herman ze is toch niet in deze storm naar huis gaan lopen?”

 

De storm was zo heftig dat Jolisa tegen de dijk werd gekwakt. “mamma”, zei ze “ik kom je helpen” Niemand die haar hoorde in deze storm. Inmiddels kleurde de lucht donker en zwart. Dreigende wolken vlogen over haar hoofd. De regen kletterde met enorme kracht op het asfalt van de dijk. De wind blies haar in de rug en om de paar meter werd ze weer omver geblazen. Van een afstandje zagen Kees en Herman Jolisa op de dijk lopen. “Ik ga er achteraan!”, schreeuwde Kees. “Doe niet zo stom Kees, laat haar, die kleine is slimmer dan jij!”

 

Kees keek Herman met angstige ogen aan. De telefoon rinkelde. “Jamie hier!”

 

“Ja emma, vliezen gebroken…..” Jamie begon te stotteren. Wat nu te doen. De enige die kon helpen nu liep op de dijk. 9 jaar jong en op weg naar huis.

 

“Hallo, Hallo!! Zeg nou iets….” Jamie begon te huilen. Het kontakt met Emma was verbroken.  Op de dijk vocht Jolisa tegen de elementen van de natuur.  Een windvlaag en daar lag ze weer. Ze rolde met haar knie tegen een paaltje en  de pijn die daarop in haar knie te voelen was deed het haar uitschreeuwen van de pijn. Ze strompelde verder. Het was niet ver meer naar huis.

 

Emma had al drie kinderen op de wereld gezet en wist heus wel wat ze moest doen. Ze kon vanwege de pijn niet meer lopen en was op bed gaan liggen. De angst dat er nu iets mis zou gaan was erg groot te noemen. De weëen werden heftiger en het haar kindje kon elk moment worden geboren. Ze begon te huilen. Zo alleen op deze zo gure oktoberdag.

 

Jolisa bonkte op de deur. Helemaal buiten adem en met een zere knie had ze haar thuis bereikt. Zo stond ze daar en wilde naar binnen. Alles zat op slot. Emma hoorde het gebonk en met haar laatste kracht liep ze naar de deur. Opende deze en Jolisa werd zowat naar binnen geblazen.

 

Met een enorme kracht duwde ze de deur dicht. Deed hem op slot en viel haar moeder in de armen. “Mamma hoe is het” stamelde een kompleet naar adem snakkende dochter.

 

Haar moeder strompelde terug naar haar bed. “Wat fijn dat je er bent en wat dapper om je leven te wagen voor mij”. Jolisa was nog geen minuut binnen toen haar moetde persweën kreeg. “Haal een wollen dekentje, wat lakens en warm water enne een bak of zo” zei haar uitgetelde moeder.

 

Jolisa zette water op en haalde wat haar moeder vroeg.

 

Ze wilde net het warme water in een teiltje gooien toen er een schreeuw door het huis ging.  Jolisa sprintte naar haar moeder en zag het kopje van de baby met de navelstreng om haar hoofdje. Alsof ze wist wat ze moest doen deed ze de navelstreng rond het hoofdje weg. Op het zelfde moment werd haar zusje geboren. “Mamma, het is een meisje”

 

Als door een Gods wonder ging op dat moment de storm liggen.

 

Kees sprintte naar buiten met Peter en Lieke. Sprongen in de Auto ter wijl in de verte het geluid te horen was van een naderende ambulance. Hij was zo thuis. Liep naar binnen en hoorde het gekerm van een baby. Jannieke lag in een laken en wollen dekentje gewikkeld op de buik van Emma. Emma keek Kees aan en vertelde van wat Jolisa had gedaan.

 

Kees huilde van geluk en van trots. De gillende sirenes kwamen steeds dichterbij. Zo stilletjes lag Jannieke erbij. Haar gezichtje wat blauw en haar handjes ook. De arts die was meegereden knipte de navelstreng door. Keek bezorgd naar het kindje.”Ze moet naar het ziekenhuis. Beide lijt me beter”

 

Zo vertrok de ambulance en reed met hoge snelheid richting ziekenhuis. Jamie en Herman stonden bovenaan de dijk toen de ambulance hun passeerde.

 

“Het is vast niet goed” huilde Jamie. Achter de ambulance aan reed Kees met zijn kinderen naar het ziekenhuis. Hij stopte nog even bij Jamie en Herman op de dijk. “Haar hartje, haar hartje”, stamelde kees en reed verder.

 

In het ziekenhuis werd Jannieke onderzocht door een team van artsen. Eeen uitgeputte Emma lag in een warm bed bij te komen van de bevalling en de emoties van de dag.

 

“Vreemd he pappa dat de storm ging liggen toen Jannieke werd geboren” “Ja kind”, zei haar vader. “Daar voel ik echt God’s hand in.”

 

Zo hebben ze daar gezeten in het ziekenhuis toen Jannieke werd onderzocht.

 

Na een tijdje komt de Cardioloog bij hen. “Ze heeft een aangeboren hartafwijking en zal geopereerd moeten worden”.

 

“Ze wordt nooit oud” Zei hij. “het spijt me”.

 

Deze opmerking sloeg in als een bom. Emma werd ingelicht en was ontroostbaar. Jolisa staarde haar moeder aan. “Ik zal altijd voor haar zorgen”

 

Huilend viel ze haar moeder in de armen. “je bent lief, zo lief”.

 

Lieke en Peter hielden het niet droog. Ze waren zo trots op hun zusje. Door weer en wind en stromen trotserend schoot ze haar moeder te hulp. De band tussen Jannieke en Jolisa zou zo hecht worden.

 

Op de dijk bij het huis hadden de Kerstensjes een bord geplaatst. Welkom thuis Jannieke en Emma. Op een ander bord stond geschreven: “Hulde aan onze dappere Jolisa”

 

Het verhaal ging heel Tiel en de wijde omgeving door. Zo begon op die gedenkwaardige dag het leven van Jannieke. Maar meer nog nam het leven van  Jolisa een hele andere wending.

 

 

 

 

 

Lees meer...
Rijssen, 17 september 2008
 
Anglia Diploma uitreiking.
 
 
Yorick heeft vanavond 2 diploma's gekregen voor het behalen van twee Anglia examens Engels.
 
Hij kreeg de diploma's voor het level Advanced. Voor het schriftelijk examen kreeg hij de Grade Credit. Voor zijn mondeling examen kreeg hij de Grade Distinction.
 
Credit is het cijfer tussen een 6 en een 8, Distinction is het cijfer tussen een 8 en een 10.
 
Er zijn 10 niveau's, waarvan het 9e niveau toegang geeft tot engelse universiteiten!
 
Yorick mag er best trots op zijn!
 
Er was nog een engelse quiz voor alle aanwezige ouders. We moesten vragen beantwoorden op multiple choice basis.
 
Het ging erom wie als laatste ouder over bleef. Ik werd samen met een andere vader "The last standing parent" en kreeg hievoor een Winner certificate!
 
 
 
        http://nl.anglia.nl/
 
 
 
Lees meer...
Rijssen, 15 september 2008
 
 
Kerstverlichting
 
 Op de helling van een glooiende berg zat hij roerloos voor zicht uit te staren. Nam de omgeving in hem op.  In het dal was het rustig. Het kleine dorpje lag er zo pittoresk bij. Overal rokende schoorstenen en paard en wagens die er in de omgeving hun weg zochten naar dit lieflijke oord. Het lag in een dal omgeven door heuvels en bergen. Stilletjes en alsof er eigenlijk nooit iets veranderd was.
Hij was opgegroeid in dit plaatsje, maar was altijd al door iedereen met de nek aangekeken. Anders was hij dan de anderen. Niemand gunde hem een blik waardig. Als klein jongetje was dat al zo. Maakte school niet af, voor zover er iets van een school was. Hij groeide op in een simpel lieflijk gezinnetje. Zijn vader was landarbeider en zijn moeder, hoe kon het anders een lieve vrouw die haar man op het land hielp en thuis hun primitieve woninkje bestierde. Hij was enig kind. Deugde voor niets. Was als kind meer dief dan vroom kind. Tja, waarom?? Tja ze hadden nooit veel te eten thuis en dus steel je het eten. Zo dacht hij. Werd zo vaak door de inwoners betrapt en  geslagen. Zijn lijf had de sporen hiervan zichtbaar opgelopen.
Zo werd hij uit het dorp verbannen. Hij was nog maar 14 jaar. Zijn ouders konden er niets aan doen. Een verschoppeling was hij. Een outcast.
Het was winter, koud en als 14 jarig jongetje alleen de wereld door trekken is toch één en al kommer en kwel. Hij verliet, op straffe van eenzame opsluiting en loodzware arbeid op het land, het dorp indien hij hier geen gevolg aan zou geven. Ouderwets en dom zo redeneerde hij. Zo sloeg hij zijn bonte mantel om zich heen en begaf zich de kou in. Niemand die om het meer gaf. Zo koud, zo jong, zo zonder doel. Zo zwierf hij jaren door de bergen en door de dalen. Zijn lieve dorpje achterlatend.
Hij hield van zijn dorpje. Ondanks alles had hij er zich toch thuis gevoeld. Het werd kerst en vanaf de heuvel keek hij neer op het zo mooie en kleurrijk verlichte dorpje. Overal brandde wel een vuurkorf en waren er vuurbakens aangebracht.  Elk jaar was er een dienst in het kerkje wat niet meer voorstelde dan een klein houten gebouw met een spits erop en waartegen een kruis was bevestigd.
Vanaf de heuvel staarde hij jaar in en jaar uit naar dit tafereel.  Elk jaar was er met kerst een dienst. Het enige wat hem bewoog was de geur van de vuurbakens en de vrolijke liederen die er werden gezongen.
Het was elk jaar weer koud maar hij wilde elk jaar deelgenoot zijn van die dag.
Broeders en zusters, klonk het in het kleine kerkje. Vandaag zijn we samengekomen om de geboorde te vieren van Jezus. In het koude houten kerkje brandde altijd wel kaarsjes. De oudste van het dorp refereerde er elk jaar weer aan dat het een wonder was dat er Licht was in dit lieflijke kerkje. Een Gods geschenk. Al jaren waren er tekenen in hun dorp te bespeuren. Sinds Jonas uit het dorp was verbannen was er rust en vrede. Een wonder geschiedde elk jaar doordat er op onverklaarbare wijze een kaars brandde in hun kerkje.
De oudste ging er elk jaar weer op in. Een wonder. God moet het met ons wel goed voor hebben. Sinds Johannes verbannen was ging het hun erg goed.  Zo vierde dit dorp elk jaar kerst.

De kou was niet meer te harden. Op de heuvel keek hij van zijn geliefde stekje naar beneden. Kerst, altijd kerst. Zijn hart was versteend van kou.
Niemand die hem daar zag zitten. Zo verliet hij elk jaar weer deze plek en trok verder. Armoede en pijn verdragend. Nooit liefde, nooit geluk, nooit aandacht. Hij was een in zichzelf geraakt mannetje geworden. Leefde van wat anderen hem gunde. Eten was er echt bijna nooit. Die pijn, dat gevoel van onmacht.
Broeders en zusters, vandaag gedenken wij………..zo klonk het vanuit het houten gebouwtje. Wederom was God goed voor ons, wederom bracht Hij ons een kaars ten teken van Zijn Licht.
De hele bevolking was weer onder de indruk. Dat Licht, die kaars. Ze moesten wel zo bijzonder zijn dat hun dit wonder elk jaar overkwam.
Stil zat hij daar op deze helling. Alweer voor het zoveelste jaar. Zijn ouders waren ziek geworden van verdriet. Waarom moest hun zoon dit dorp verlaten. Waarom was hij zo anders dan de anderen. Ze werden door de dorpelingen nauwelijks aangekeken. Zo bedroefd, zo niet meer toegelaten tot hun gemeenschap.
 
Kerst noem je dit feest toch. Wat is dan het wonder van kerst als mensen elkaar zoveel kwaad willen aandoen. Waar is dan het gevoel van liefde voor elkaar?
De jaren vergingen. De dampende schoorstenen en de zwartgeblakerde huisjes in dit zo lieflijke dal schenen er niet onder te lijden.
Broeders en zusters, klonk het weer. Vandaag wederom het wonder van het Licht ontvangen………..Zo stond er weer een brandende kaars die er zomaar  was. Een teken van God, zo de oudste elk jaar weer zei. Zo ging het dit dorpje goed en was er altijd vertier en vreugde. Het dorp bloeide en was een hechte gemeenschap geworden.
In hun kleine lemen huisje zaten Anna en Joseph. Elk jaar het gemis van hun zoon voelend. Elk jaar hetzelfde terugkerende verdriet. Waar was toch hun zoon gebleven. Weggestuurd omdat hij anders was dan de rest, zo anders was hij.
In het dal hing een geur van sparrenbomen die door de brandende vuurbakens nog lekkerder geurden. Overal in het dorp was er vreugde. Zo werd er gezongen en feest gevierd. Het was de 12e wending van het kerstfeest.  Dat was heel speciaal in hun geloof. De 12e wending zou altijd voorspoed, rijkdom en roem betekenen.
Die kerst was er een werkelijk groot feestmaal voorbereid. De dienst in het kerkje was erop aangepast. Kaarsen in overvloed aangestoken.  Nee niets, niets mocht ontbreken dit keer.
God alle eer, sprak de oudste. De dienst op deze kerstavond begon. We vieren vanavond het feest van de geboorte van Jezus Christus. Hij is gekomen voor ons...Hij die moest lijden, Hij die werd verafschuwd, die moest sterven aan een kruis, maar op stond en ons Eeuwig leven belooft die in Hem gelooft.
Elk jaar staat er op onverklaarbare wijze in onze gemeenschap een kaars te branden, een teken dat God met ons volk en onze gemeenschap is. Hij had de woorden nog niet uitgesproken toen het stil werd.
 Het is de 12e wending, riep één der dorpelingen. Maar waar is de kaars? Het werd stil, er was licht genoeg. Dit keer hadden alle inwoners voor licht gezorgd.
Maar die kaars die elk jaar brandde was er niet en ineens werd de bijeenkomst in deze houten kerk verstoord.
Ongeloof. God is ons niet gunstig meer gezind scandeerde de meesten. De oudste keek om zich heen. Geen kaars, geen Licht. Hij probeerde iedereen te kalmeren. Het lukte hem niet. Die kaars schreeuwde de bewoners, die kaars!!
Op de heuvel zat hij te staren naar zijn dorp. Hij was onrustig. Sloeg tegen de kou zijn mantel weer om zich heen.  Zo koud. Zo voelde hij zich al die jaren die achter hem lagen. Nooit liefde gekend, nooit geaccepteerd. Zijn leven lang gezworven en nooit meer dat kerstgevoel mogen beleven.
Zo keek hij neer op het dal. Het dorpje zo lieflijk versierd. Zo lieflijk verlicht. Zo  daalde hij van de berg af naar het dorpje in het dal.
Het kan niet zo zijn dat God ons heeft verlaten, riep de oudste door de kerk. Er moet een reden zijn dat er geen kaars brandt dit jaar.  Geen Licht schreeuwde de menigte. Zonder Licht geen Liefde, geen vreugde, verdoemd zijn wij scandeerde de menigte. God heeft ons verlaten klonk het. Er is geen kaars die er elk jaar stond, geen wonder meer, niets.
De oudste was machteloos. Kinderen riep hij uit. Het is niet die kaars, het is ons geloof die ons verbindt en ons hart brandend houdt.
Hij daalde voor het eerst in jaren de berg af. Het dorpje was verlaten. Iedereen was in de kerk.
Mensen, Laten we niet afdwalen…..riep de oudste….
De deur van de kerk ging open. Zo verwaarloosd als hij was stond hij in de deuropening van dit kerkje.
De menigte boog zich voorover en wist niet waar ze kijken moesten. Zo’n viezerik in hun kerk.
Hij zei niets en bewoog zich naar voren. Het was rumoerig en stil in het kerkje. Zo stond ineens deze verbannen zoon  voor in de kerk.
Hij keek de oudste aan en alle mensen in de kerk.
Zie hier het Licht dat schijnt over alle volken en over diegenen die de Here lief hebben met geheel hun hart en geheel hun ziel. Moge het Licht der wereld het Licht zijn voor jullie en iedereen die in de Here Jezus Christus geloven. Hij  die in deze nacht werd geboren en kwam in deze wereld als onze Verlosser.
Het werd muisstil in het houten gebouwtje. Ineens van onder zijn mantel vandaan kwam een kaars tevoorschijn. Hij zette deze op de plek waar deze al die jaren had gestaan.
Zie het Lam Gods…….het Licht der wereld zei hij en ontstak in deze kaars het vuur wat al die jaren gebrand had maar dit jaar bijna was uitgebleven.
Zie toch het Licht wat ik elk jaar in jullie harten liet branden terwijl jullie mij verketterd hadden………….
Elk jaar was er in jullie hart kerst, vierden jullie de geboorte van Jezus Christus.
Elk jaar gaf ik jullie Licht, één kaars, elk jaar weer……….
Nu ben ik er zelf om jullie dit Licht te geven……………….
Stil was het en besefte zovelen dat ze Jonas hadden verbannen. Hij die dichterbij God leefde dan wie dan ook. Zo werd een gezin herenigd en de liefde van kerst een feit.
Dankbaar mogen we zijn dat we het Licht van God mogen voelen en uitdragen, vooral nu als lichtjes branden om Jezus te verwelkomen.
Jezus die het Licht der wereld is……………van daaruit te leven…zo waardevol..amen.
 
 
Rolf Breemes
Lees meer...
Rijssen, 2 juni 2008
 
            
 
Afgelopen zaterdag vertrok ik al vroeg, tien over half negen, met de trein naar Zetten-Andelst. Het was weer eens chaos bij de spoorwegen. Ik moest nu over Hengelo en  Goor naar Zutphen en dan verder naar Arnhem en Zetten.
 
 
Om 10 voor elf kwam ik in Zetten aan. Hier haalde Netty en Victor mij op en reden we per auto naar Keulen.
 
Het was slecht weer. Het regende en we bereikten ons hotel in Nümbrecht om ongeveer twee uur. Het Parkhotel is een schitterend hotel en is gelegen in dit iddylisch dorpje.
 
          
 
We hebben ons hier opgefrist. De spulltjes achtergelaten en zijn rond drie uur naar Keulen gereden. Hoe laat we er precies waren weet ik niet. Neil kwam blijkbaar aan via een ondergrondse ingang. We hebebn niemand getroffen. Ook de bandleden niet.
 
Enfin dan maar Keulen in. Gezellig gewandeled over de spoorburg en foto's gemaakt van Keulen. Heerlijk relaxed door keulen gewandeld en er gezellig op een terrasje koffie gedronken.
 
Effe een t-shirt gekocht bij het rock café en via een andere brug over de Rijn teruggelopen naar de Kölnarena. We waren hier tegen zessen. Het was inmiddels broeierig geworden en een biertje of twee ging er dan ook wel in.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tegen 7 uur zijn we de hal ingegaan en ontmoette er Uwe, Agnes, Ilse, Hans en zijn echtgenote en Martin. We hebben heel wat afgebabbeld en dat was echt reuze leuk.
 
Tegen 8 uur heb ik mijn zitplaats ingenomen. Ik zat naast een lieftallige ierse fan en haar amerikaanse man. Effe wat gebabbeld en tegen 10 voor half negen begon het concert.
 
Zomaar in Keulen. De klanken van mijn grote idool. Hij zong goed en de show zag er gelikt uit.
 
Hij begon weer met one last bite of the apple wat gelijk overging in Holly Holy.
 
De playlist was:
 
#1;One more bite of the Apple/Holly Holy; #2; Street Life; #3; Beautiful Noise; #4; Lady Oh; #5; Cherry Cherry (part band intro/instrumental); #6; Thank the Lord for the Nighttime; #7; Love on the Rocks; #8; Home Before Dark; #9; Don't go there; #10 Pretty Amazing Grace; #11; Crunchy Granola Suite; #12; Brooklyn Roads; #13; I Am.. I Said..; #14; Solitary Man; #15; Forever in Blue Jeans; #16; You don't bring me Flowers; #17 Song Sung Blue; #18;I’m a Believer; #19; Man of God; #20; Hell Yeah; WALK-OFF; #21; Sweet Caroline; #22; Cracklin’ Rosie; 23; BROTHER LOVE'S TRAVELLING SALVATION SHOW; Final walk-off Band Walk-off
 
 
Om 22.12 was het concert afgelopen. Nog even wat geteut met friends en buiten de Arena nog wat gedronken. Om half twaalf teruggereden naar Nümbrecht. Om kwart over twaalf of zo waren we terug.
Nog even wat gedronken met Netty en Victor en daarna om half twee naar mijn kamer gegaan. Heb nog 2 sms-jes verstuurd en ben tregen twee uur gaan slapen.
 
Ik sloot mijn ogen en realiseerde me dat ik mijn grote idool wel eens voor het laatst kon hebben zien optreden.
 
Tja........dan berust ik erin. Dan waren het 35 schitterende jaren om fan te zijn van Neil Diamond!
 
De zondagmorgen was ik vroeg op. Om acht uur liep ik door het lieflijke dorpje.....Ik ga er nog een keertje naartoe. Ooit!
 
 
 
 
Neil Diamond, mijn idool in de afgelopen 35 jaar. Ooit begon het voor mij met de lp Hot August Night en gelijk erop met Jonathan Livingston Seagull.
 
De tekst van deze lp staat op Yorick's geboortekaartje.
 
THE ODDYSSEY
 
And so begins a journey, an oddyssey, a test of the spirit.
 
Noah Kaminsky
 
An oddyssey, een roemrijke omzwerving. Mijn gevoel zegt me dat die voor mij nu achter de rug is!
 
Lees meer...   (1 reactie)
 
Tja Neil Diamond, sinds 1973 ben ik er fan van. Dat is dus nu 35 jaar!

Ben afgelopen zaterdag vroeg met de tein naar Rotterdam gegaan. Was er tegen 13.00 uur. Effe met de Metro naar Zuidplein en een stukje lopen naar Ahoy. Ik was er als eerste. Lekker rustig.

Martin Nagtegaal kwam ik tegen en hebben samen wat over Neil geteut. Om half drie kwamen Victor en Hetty aan bij Ahoy. Esther Akkerman en Dion Ferdinandus voegde zich erbij en nog wat belgen, engelsen en duitsers. We stonden er met en man of 20 toen Neil aankwam. Het was toen kwart voor vier. Foto's maken en Neil in person weer zien. 


 

 
Daarna wat gegeten en rondgehangen bij Ahoy.
Half zeven naar binnen. Hier komen we Henk Weitereing en zijn familie tegen. Jeroen Weitering en Dorien Willems zien we hier ook! Tja Rijssen is dan toch wel weer vertegenwoordigd bij een concert van Neil. Om 20.15 uur begint het concert. Een weerzien met mijn idool na 3 jaar!
 
 
Het concert was supergaaf en duurde 2 uur en 9 minuten!
 
De setlist was als volgt:
 

one more bitte of the apple
street life

beautiful noise
lady oh
if you know what I mean
cherry, cherry
thank the lord for the nightime
hello again
love on the rocks
home before dark
don't go there
pretty amazing grace
crunchy granola suite
done to soon
forever in blue jeans
brooklyn roads
i am  i said
solitary man
im a believer
You don't bring me flowers
song sung blue
men of god
hell yea

Encore:
Sweet Caroline
C.Rosie
America

Brother Love’s Travelling Salvation Show

 

 



Na afloop gezellig nog wat rondgehangen en de band zien vertrekken. Weer foto's gemaakt.
 


Was super gezellig. Zaterdag naar Keulen...Wederom Neil! Kölnarena!
 

We hebben met een groepje afgesproken...nederlanders, duitsers en engelsen!
Wordt vast gaaf!
 


Germany here we come!!

Rolf
 
Lees meer...
Concert Hull, 22 mei 2005
 

Vanuit mijn Bed and Breakfast  hoor ik de tonen van Beautiful noise. Ik hou het niet meer en besluit om naar het Kingston Communications Stadium te gaan. Het is half twee ’s middags. In mijn rood, wit, blauw, oranje gekleurd hemd en oranje pet met Holland erop, val ik wel op in Hull.

Om twee uur arriveer ik, maar van Neil is niets te bekennen. Ik loop er wat rond met een engelse fan. Om kwart over drie rijdt er achter ons langs een zwarte geblindeerde bus. Zonder na te denken zeg ik: “run, Neil is in that bus”.

 
 

De bus parkeert bij de players entrance. Zomaar en eigenlijk uit het niets stapt Neil de bus uit. Hij kijkt ons aan en Ik roep keihard: “Hello Neil!!”.  “Come on, please”, riep ik richting Neil. En tot onze stomme verbazing doet hij dat ook. Hij steekt zijn handen in zijn broekzakken en zegt:”Hi, guys!” en loopt wat nonchalant op ons af. Ik wordt bekant gek van vreugde. (Achteraf blijkt dat ik met mijn digitale camera een klein filmpje hiervan heb gedraaid.)

 

Ik had geen papiertje of iets dergelijks meegenomen, zodat Neil zijn handtekening daarop kon zetten. Tot mijn stomme verbazing toverde ik uit mijn broek een bloknootje en voor ik het wist had Neil het uit mijn hand gepakt en er zijn handtekening opgezet. Ik voelde me helemaal blij. We praten nog even met Neil, geeft mij een hand en zegt: ”enjoy the concert!”

En weg was hij. Ik ging hierna compleet uit mijn dak.

 
Het concert was klasse!! Echt helemaal te gek. De organisatie was slecht te noemen en de regen was het eerste half uur een echte spelbreker. Maar regen of niet het was geweldig. Het concert was door mijn ontmoeting met Neil veel specialer geworden. Na al die jaren wachten. Neil gezien en een concert van hem in het buitenland bijgewoond.

Na het concert bleven we nog lang hangen. Hierdoor hebben we de bandleden weg zien gaan. Ze liepen allemaal een metertje langs ons heen. King Errisson, Alan Lindgren en Doug Rhone hebben we de hand geschut en zelfs mee “gehugged”.

Toen ze weg waren kwam er een kleinere geblindeerde auto aan. Hierin ging Neil’s vriendin zitten. Even later kwam Neil naar buiten. Hij kwam weer naar ons toe. Hij zag mij staan en zei:”I hope you  enjoyed the concert”. Ik zal wel zoiets van yeah hebben gezegd of zo. Ik weet het niet meer. Ik kreeg wederom een hand van hem en hij liep naar de auto. Stapte in en weg was Neil.

33 jaar ben ik nu fan, 33 jaar op dit moment gewacht. Ik had een droom, een droom die uitkwam. Ineens was de droom verdwenen. Het gevoel wat ervoor in de plaats is gekomen is niet te beschrijven. Ik ben echt een heel erg gelukkige fan.

De dag erop vloog ik terug van Leeds naar Amsterdam. Ik was letterlijk en figuurlijk helemaal in de wolken. Ik dacht aan Jonathan, Neil’s muziek, tja aan 33 jaar van mijn leven.

Ik dacht even straks val ik in een diep gat……………

……..maar niets is minder waar.

Neil is Alive and so am I!   

 

Rolf Breemes

 

Voor foto’s over Hull: http://www.iaisnd.com/fanphoto2.cfm?id=mcbremus

 

 

 

 

Lees meer...
Alberto Giacometti
 
 
 

Alberto Giacometti (Borgonovo (Italië), 10 oktober 1901 - Chur (Zwitserland), 11 januari 1966) was een Zwitsers surrealistisch beeldhouwer en schilder. Hij speelde een belangrijke rol in het existentialisme. Veel van zijn mens- en diersculpturen kenmerken zich door een smal, 'breekbaar' uiterlijk.

Giacometti volgde een opleiding aan de kunstacademie in Genève. In mei 1920 bezocht hij de Biënnale van Venetië, die hem zeer inspireerde. Vanaf 1922 leefde en werkte hij in Parijs, in de wijk Montparnasse. Hij verkeerde daar in het gezelschap van onder andere de schilders Joan Miró, Max Ernst en Pablo Picasso en de schrijvers Samuel Beckett, Jean-Paul Sartre, Paul Eluard en André Breton. Zijn eerste expositie volgde in 1927 in Zürich. Gedurende de Tweede Wereldoorlog leefde Giacometti in Genève waar hij zijn latere echtgenote Annette Arm ontmoette. Na terugkeer in Parijs trouwden zij in 1949 en brak Giacometti's meest productieve periode aan met zijn vrouw als muze en voornaamste model. Al snel kreeg Giacometti enkele belangrijke exposities, waaronder in de Pierre Matisse Gallery in New York. Tijdens de Biënnale van Venetië van 1926 ontving Giacommetti de Grote Prijs van de Beeldhouwkunst. Hij overleed in 1966 aan de gevolgen van een hartziekte en chronische bronchitis. Hij werd begraven te Borgonovo, dicht bij zijn ouders. Tegenwoordig is zijn werk te vinden in de collecties van vele belangrijke musea.

 
 
This is an amazing short animated film by Sam Chen on Alberto Giacometti - one of my favorite artists.
 
Filmpje volgt nog...............
 
 
 
 
                    
Lees meer...
Rijssen, 26 februari 2008
 
 
Vandaag zijn Yorick en ik naar Den Haag geweest. We wilden erg graag een bezoek brengen aan de Tweede kamer.
 
Om 09.11 uur zijn we per trein vertrokken uit Rijssen richting Den Haag. We kwamen na een lange rit om 11.25 in Den Haag aan.
 
Op het Station ontmoeten we Irmgard. Mijn buurmeisje uit Tilburg. Jaja heel lang geleden. Ze woont nu in Den Haag. Samen zijn we een kop koffie gaan drinken in een leuke tent aldaar.
 

 
Om kwart over één zijn we bij de ingang van de Tweede Kamer. Om half twee gaat de draaiduer los en we zijn om kwart voor twee binnne. We hebben geluk. Er mochten nog 13 mensen naar binnen. Yo en ik waren nr. 10 en 11. Geluk dus!!
 
Om tien voor twee zitten we op de eerste rij in het midden van de publieke tribune.
 
Twee uur start het vragenuurtje. Balkenende is naar de kamer geroepen om vragen te beantwoorden.
 
Het was reuze interessant. De kamer was volledig. Iedereen was er zo'n beetje. We hebben gezwaaid en dagdag gezegd tegen Rita Verdonk, Wilders gezien. Marijnesen, Rutte, etc.
 
Na het vragenuurtje de regeling van werkzaamheden bijgewoond en de stemmingen.
 
2 1/2 uur hebben we in de Tweede Kamer gezeten. Was erg leerzaam.
 

Buiten hebben we Irmgard weer gebeld. Samen zijn we naar het Binnenhof gegaan.
Foto's gemaakt en naar het werkpaleis van Beatrix gelopen.
 

De Pulchri Studio nog bezocht en heerlijk gewandeld door Den Haag in een prachtig zonnetje. Irmgard hebben we om vijf uur gedag gezegd. Zijn nog wat gaan eten bij de Mac.
 

 
Nog effe geshopt en om 18.00 uur met de trein naar huis gegaan. Na een lange reis waren we om kwart over acht weer in Rijssen.
 
Was een hartstikke gave dag. Yorick je was een gezellig gezelschap. Irmgard, nog steeds mijn lieve buurmeisje van lang geleden.
 
Maudy gaat net school volgende week donderdag naar Den Haag en de Tweede Kamer! Hoop dat ze het net zo leuk zal hebben.
 
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl